Przybyszewskiego 111

Formy pomocy oferowane przez ŁTA

Głównym celem statutowym ŁTA jest niesienie pomocy osobom z chorobą Alzheimera lub innymi zespołami otępiennymi oraz ich opiekunom i rodzinom.

Prowadzimy dom dziennego pobytu dla osób z chorobą Alzheimera i innymi zespołami otępiennymi, zapewniając podopiecznym:

  • specjalistyczną opiekę
  • konsultacje lekarza psychiatry raz w tygodniu
  • codzienne indywidualne zajęcia z psychologiem i logopedą
  • codzienną terapię zajęciową, arteterapię, muzykoterapię
  • trzy razy w tygodniu rehabilitację ruchową
  • domową atmosferę, życzliwość i akceptację

Oferujemy pomoc psychologiczną dla opiekunów
– indywidualne wsparcie dla opiekunów oraz ich rodzin oraz grupę wsparcia (w drugi czwartek każdego miesiąca o godzinie 16.30);

Organizujemy spotkania informacyjne dla opiekunów
(zawsze w czwartą sobotę miesiąca o godz. 10.00 w siedzibie stowarzyszenia). Między innymi w zakresie:

  • przebieg choroby, charakterystyka deficytów poznawczych i zaburzeń zachowania
  • sposoby radzenia sobie z zaburzeniami zachowania i trudnościami w opiece i pielęgnacji
  • pomocy ze strony Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej
  • wiedzy na temat ubezwłasnowolnienia i aspektów prawnych opieki
  • wiedzy dotyczącej niepełnosprawności;

Spotkania są tematyczne i prowadzone przez fachowców w danej dziedzinie. Podczas spotkań z opiekunami organizowane są warsztaty terapii zajęciowej dla podopiecznych, których opiekunowie uczestniczą w spotkaniach.

Organizujemy okresowo bezpłatne badania przesiewowe dla osób, które u siebie lub swoich bliskich obserwują kłopoty pamięciowe;

Opracowaliśmy zeszyty z ćwiczeniami stymulującymi pamięć i funkcje językowe dla chorych.
Zdjęcie Ryszarda i Haliny

Środowiskowy Dom Samopomocy dla Osób z Chorobą Alzheimera

Środowiskowy Dom Samopomocy dla Osób z Chorobą Alzheimera prowadzony przez Łódzkie Towarzystwo Alzheimerowskie działa w oparciu o umowę na realizację zadań zleconych Gminie, zawartą z miastem Łódź.

Placówka działa od poniedziałku do piątku w godzinach: 7.30 – 16.30.
W ośrodku dysponujemy miejscami dla 20 uczestników, zapewniając im:

  • specjalistyczną opiekę psychiatryczną i pielęgniarską
  • terapię zajęciową
  • trening funkcji poznawczych
  • arteterapię
  • terapię logopedyczną
  • rehabilitację fizyczną
  • pomoc psychologiczną
  • domową atmosferę, życzliwość i akceptację

Ośrodek zatrudnia profesjonalnie przygotowany do pracy z chorymi personel merytoryczny:

  • lekarza psychiatrę (1 raz w tygodniu lekarz ocenia funkcjonowanie uczestników ośrodka, prowadzi konsultacje dla rodzin, przeprowadza kwalifikacje do ośrodka i świetlicy)
  • psychologa, który prowadzi indywidualne zajęcia z uczestnikami – stymulację funkcji poznawczych;
  • terapeutę zajęciowego, który organizuje codzienne grupowe zajęcia artystyczne, muzyczne, ruchowe oraz wiele innych aktywności stymulujących funkcje poznawcze;
  • fizjoterapeutę (trzy razy w tygodniu od rana do obiadu uczestnicy biorą udział w indywidualnych i grupowych zajęciach gimnastycznych)
  • logopedę, który prowadzi indywidualne i grupowe zajęcia skoncentrowane na stymulacji funkcji językowych
  • pielęgniarki i opiekun medyczny (sprawują codzienną, wszechstronną opiekę nad uczestnikami)

Dodatkowo:

  • Muzyka (co najmniej dwa razy w tygodniu prowadzone są zajęcia muzyczne z wykorzystaniem pianina)
  • Arteterapia (raz w tygodniu prowadzone są zajęcia z aktywności twórczej, która może być realizowana poprzez: rysowanie, malowanie, rzeźbienie, lepienie z plasteliny lub gliny, kolorowanie, wyklejanie).

Co najmniej raz w miesiącu w Naszym Domu odbywają się przedstawienia organizowane przez przedszkolaków, występy muzyczne, spotkania ze zwierzętami (Kocia Mama) i harcerzami.

Kierownikiem Ośrodka jest mgr Maja Kornelia Maciaszczyk.

Ponadto w siedzibie ośrodka:

W czwartą sobotę każdego miesiąca o godz. 10.00 odbywają się zebrania informacyjne dla opiekunów i rodzin osób z zespołami otępiennymi. W trakcie spotkań organizowane są Warsztaty Terapii Zajęciowej dla podopiecznych.

W drugi czwartek miesiąca o godz. 16.30 psycholożki z naszego ośrodka prowadzą grupę wsparcia dla opiekunów osób z zespołami otępiennymi. W trakcie spotkań organizowane są Warsztaty Terapii Zajęciowej dla podopiecznych.

Okresowo organizowane są bezpłatne badania przesiewowe dla starszych osób z zaburzeniami pamięci (o terminy najlepiej dowiadywać się telefonicznie).

Zdjęcie recepcji
Zdjęcie telewizora
Zdjęcie pianina
Zdjęcie kuchni
Zdjęcie ukazujące pracownie
Zdjęcie salonu
Zdjęcie pokoju
Zdjęcie pokoju z telewizorem

Łódzkie Towarzystwo Alzheimerowskie jest organizacją samopomocową.

Zebranie założycielskie odbyło się w grudniu 1993 roku. Uczestniczyło w nim 16 osób: lekarze psychiatrzy oraz członkowie rodzin i opiekunowie osób cierpiących na chorobę Alzheimera. Uchwalono Statut i wybrano pięcioosobowy Komitet Założycielski, który podjął działania zmierzające do zarejestrowania organizacji – złożono do sądu wniosek o wpisanie towarzystwa do Rejestru Stowarzyszeń. Rejestracja wraz z zatwierdzeniem Statutu nastąpiła w marcu 1994 r. W lipcu do Rejestru Stowarzyszeń wpisany został skład pierwszego Zarządu wybranego na walnym zgromadzeniu 7 maja 1994r.

Od początku działalności ŁTA raz w miesiącu organizowało zebrania dla rodzin i opiekunów pacjentów z choroba Alzheimera lub innymi zespołami otępiennymi. Na spotkaniach tych uczestnicy opowiadali o swoich doświadczeniach w opiece nad chorymi. Lekarze psychiatrzy, biorący udział w zebraniach, udzielali porad i odpowiadali na pytania dotyczące choroby i możliwości jej leczenia. Działalność Towarzystwa w początkowym okresie polegała w znacznej części na ułatwianiu opiekunom dostępu do środków służących pielęgnacji chorych (zbiorcze zakupy podgumowanych prześcieradeł, pozyskiwanie darowizn – pampersy, zasypki i in. – rozdzielanych następnie pomiędzy członków stowarzyszenia itp.) Szybko pojawił się pomysł stworzenia Środowiskowego Domu Samopomocy, w którym chorzy z zespołami otępiennymi znaleźliby całodzienna opiekę, pomoc lekarską i terapeutyczną. Długotrwałe poszukiwania i próby otrzymania odpowiedniego do tego celu lokalu uwieńczone zostały sukcesem w 1998 r. dzięki ogromnej pomocy ze strony Dyrekcji Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. Towarzystwo rozpoczęło remont i adaptację pomieszczeń służących poprzednio poradni zdrowia psychicznego. Środki na ten cel pozyskano z MOPS-u, WZPS-u i PFRON-u. Okazały się one jednak niewystarczające, w związku z czym, już po otwarciu ŚDS-u dzięki ofiarności sponsorów (firm farmaceutycznych oraz tawerny greckiej „Akropol”) została zorganizowana bezpłatna degustacja potraw i win greckich, w trakcie której przeprowadzona została kwesta. Zebrane środki pozwoliły na spłacenie zadłużenia Towarzystwa w firmie, która dokonała remontu lokalu i dostosowała go do potrzeb ŚDS- u.

7 października 1998 roku odbyło się uroczyste otwarcie Środowiskowego Domu Samopomocy dla osób z Chorobą Alzheimera. Prowadzenie go jest do dziś głównym, choć nie jedynym, zadaniem Towarzystwa. Działalność Domu finansowana jest w przeważającej części z dotacji otrzymywanej od MOPS-u w ramach zadań zleconych przez Gminę. Pozostała część kosztów pokrywana jest dzięki wpłatom 1% dla opp oraz darowiznom pieniężnym i rzeczowym pozyskiwanym przez ŁTA od instytucji i sponsorów indywidualnych. Prowadzony przez Towarzystwo ŚDS dysponuje 20 miejscami. Chorzy mają zapewnioną w ośrodku specjalistyczną opiekę lekarską, pielęgniarską i terapeutyczną, co skutkuje spowolnieniem postępów choroby i wydłużeniem okresu względnej sprawności fizycznej i psychicznej pacjentów. Pobyt w ŚDS-ie umożliwia opiekunom naszych podopiecznych normalną aktywność zawodową, stanowi też dla nich znaczne odciążenie w niezwykle absorbującej i wymagającej ogromnych sił opiece nad przewlekle chorym. Bardzo często jest to rozwiązanie, które pozwala rodzinom nie oddawać pacjentów do domów pomocy społecznej.

W czwartą sobotę każdego miesiąca w ośrodku odbywają się prowadzone przez lekarzy, pielęgniarki i terapeutów spotkania dla opiekunów i rodzin osób cierpiących na chorobę Alzheimera lub inne zespoły otępienne. Uczestnicy spotkań otrzymują fachową literaturę (książki, poradniki, prasę), mogą uzyskać informacje na temat etiologii choroby, aktualnych możliwości jej leczenia, zagadnień prawnych związanych ze stanem zdrowia ich podopiecznych. Prowadzący udzielają porad dotyczących terapii, rehabilitacji i opieki nad pacjentem w różnych stadiach choroby, możliwości korzystania z pomocy medycznej, terapeutycznej, socjalnej, prawnej i in.

ŁTA okresowo organizuje bezpłatne badania przesiewowe dla starszych osób z zaburzeniami pamięci.

Bardzo ważne miejsce w pracy Towarzystwa zajmuje działalność informacyjna, m.in. współpraca z mediami oraz organizacja warsztatów i szkoleń. W ośrodku odbywają się praktyki studentów Uniwersytetu Medycznego i Uniwersytetu Łódzkiego. Propagowaniu wiedzy na temat choroby Alzheimera służą także, organizowane w Łodzi od wielu lat, obchody Światowego Dnia Walki z Chorobą Alzheimera (21 września).

W 2004 r. Łódzkie Towarzystwo Alzheimerowskie uzyskało status organizacji pożytku publicznego.

Choroba Alzheimera

Choroba Alzheimera to zwyrodnieniowa, postępująca i nieuleczalna choroba mózgu. Po raz pierwszy opisał ją w 1906 r. niemiecki lekarz Alois Alzheimer. Choroba jest nieuleczalna, ale można łagodzić jej objawy i spowalniać jej rozwój. Poza leczeniem, chorym trzeba zapewnić stałą opiekę, a ich opiekunom wsparcie i pomoc. Najczęściej mówimy o trzech kolejnych etapach choroby Alzheimera:

a) trudności w zakresie pamięci roboczej i koncentracji, powodujące problemy z zapamiętywaniem nowych informacji, nabywaniem nowych umiejętności przy niezmienionej osobowości i zachowanych umiejętnościach społecznych; nasilająca się nietrwałość śladów pamięciowych; utrata podzielności uwagi;
b) obniżenie gotowości słowa;
c) trudności z określaniem kierunku;
d) dezorientacja w czasie;
e) osłabienie zainteresowań;
f) osłabienie inicjatywy;
g) zmiany nastroju bez wyraźnej przyczyny.

Skutki widoczne w funkcjonowaniu:

  • spowolnienie podczas wykonywania dobrze znanych czynności, np. zawodowych – osoba potrzebuje na ich wykonanie więcej czasu i musi włożyć w to więcej wysiłku, a efekty i tak mogą być niezadowalające; powoduje to kłopoty w pracy;
  • poczucie bezradności i niepokoju w nowych sytuacjach, przy stosunkowo dobrym korzystaniu z nabytych wcześniej, utrwalonych wiadomości;
  • powtarzanie tych samych pytań (osoba nie pamięta odpowiedzi lub tego, że już zadała wcześniej to pytanie;
  • trudności z opowiadaniem treści obejrzanego filmu; osoba może pod koniec filmu nie pamiętać od czego się zaczął; kiedy film przerywa reklama, chory może zapomnieć, co wcześniej oglądał; może to prowadzić do spadku zainteresowania oglądaniem telewizji w ogóle;
  • trudności z doborem słów w mowie dialogowej i opowieściowej; chory powtarza „mam to na końcu języka”;
  • kłopoty z przypominaniem sobie nazwisk dalszych znajomych i osób publicznych: aktorów, polityków, piosenkarzy, itp.;
  • możliwa dezorientacja w terenie, kłopoty z samodzielnym podróżowaniem;
  • kłopoty z określaniem daty, chronologii zdarzeń;
  • szukanie dokumentów, kluczy i innych przedmiotów; chory nie pamięta, co z nimi zrobił, gdzie je położył; jeśli znajdzie znów chowa je w „lepszym” miejscu i jeszcze trudniej mu je potem odnaleźć; może wówczas podejrzewać bliskich o robienie na złość, o ukrywanie różnych rzeczy przed nim, a nawet o kradzież;
  • osoba zazwyczaj energiczna może stać się apatyczna, spokojna – drażliwa, nadmiernie wymagająca.

Nasilające się zaburzenia pamięci epizodycznej, semantycznej, proceduralnej wpływają coraz bardziej na inne procesy poznawcze.
a) pojawiają się kłopoty z werbalizacją, obniżona gotowość słowa;
b) nasilają się kłopoty z orientacją wzrokowo-przestrzenną;
c) pojawiają się zaburzenia gnozji czyli rozpoznawania;
d) pojawiają się zaburzenia myślenia i krytycyzmu.

Skutki dla funkcjonowania:

  • coraz częściej choremu brakuje słów; trudności zaczyna sprawiać nazywanie przedmiotów; pojawiają się wypowiedzi puste treściowo; pełne ogólników, powtórzeń; pacjent wprowadza do wypowiedzi coraz więcej dygresji; gubi wątek, zapomina o czym chciał mówić; stopniowe wycofywanie się z uczestnictwa w rozmowie;
  • chory może gubić się w dobrze znanych miejscach; w swojej dzielnicy, w pobliżu domu, a w końcu nawet w mieszkaniu; przebywając w nieznanym miejscu może myśleć, że jest u siebie i odwrotnie;
  • zaczynają się kłopoty z ubieraniem się, na początku kłopoty sprawiają guziki, sprzączki, suwaki; potem mogą być trudności z trafieniem ręką w rękaw, zakładanie odzieży tył na przód; także kłopoty dostosowaniem stroju do pogody i pory roku; trudności w posługiwaniu się sztućcami; jedzenie posiłków przez chorego staje się nieestetyczne, powolne; często chorzy zaczynają jeść rękami, bo tak jest prościej;
  • chorzy tracą zdolność posługiwania się zegarkiem; maja trudności z rozpoznawaniem przedmiotów i twarzy;
  • zaleganie myślenia – pacjent krąży wokół tego samego tematu, wraca do tego samego wątku;
  • błędna interpretacja sytuacji prowadząca do gaf towarzyskich;
  • utrata zdolności do abstrakcyjnego myślenia: niewychwytywanie żartów, traktowanie wszystkiego dosłownie; brak zrozumienia metafor, przenośni używanych w potocznej mowie;
  • brak poczucia choroby (często ciężko przekonać jest osobę chorą, że nie może już mieszkać sama, bo ona czuje się zupełnie zdrowa i wydaje się jej, że doskonale funkcjonuje samodzielnie), nastrój nieadekwatny do sytuacji;

w miarę postępu choroby nasilają się:

  • trudności z poprawną identyfikacja osób, mylą się bliscy, często ta sama osoba jest jednocześnie postrzegana jako żona, siostra, matka i czy córka;
  • trudności z zapamiętaniem tego, co wydarzyło się kilka minut temu;
  • kłopoty w zakresie pamięci semantycznej; trudności z rozumieniem czytanego tekstu; dłuższych wypowiedzi innych osób;
  • trudności z przypominaniem sobie zdarzeń z własnego życia, wiadomości nabytych w procesie edukacji (zwykle oznacza to koniec drugiego stadium choroby).

Objawy:

a) dezorientacja co do własnej osoby, czasu i przestrzeni (chory nie wie kim jest, gdzie mieszka, ile ma dzieci, gdzie pracował, jakie imiona noszą najbliższe osoby, jakie relacje łączą go z tymi ludźmi; pora roku, data, godzina przestają być czymś istotnym – weryfikacja błędnie podanej daty nie jest już dla chorego krępująca; może podawać, że ma 80 lat, a tyle samo ma jego mama z którą mieszka i nie widzi w tym sprzeczności;

b) coraz bardziej ograniczony zasób słownictwa (do kilku, a w końcu jednego słowa), utrata zdolności rozumienia tego, co mówią inni;

c) całkowita utrata samodzielności, chory potrzebuje pomocy we wszystkich czynnościach samoobsługowych; staje się całkowicie zależny od opiekuna; następuje całkowita utrata zainteresowania własnym wyglądem, higieną osobistą; utrata kontroli nad zwieraczami; nie sygnalizowanie potrzeb; utrata instynktu samozachowawczego (chory mógłby umrzeć z głodu mając jedzenie w zasięgu ręki);

d) bronienie się przed czynnościami pielęgnacyjnymi – chory nie rozumie, co się z nim dzieje, boi się;

e) utrata funkcji lokomocyjnych;

Choroba Alzheimera to zwyrodnieniowa, postępująca i nieuleczalna choroba mózgu. Po raz pierwszy opisał ją w 1906 r. niemiecki lekarz Alois Alzheimer. Choroba jest nieuleczalna, ale można łagodzić jej objawy i spowalniać jej rozwój. Poza leczeniem, chorym trzeba zapewnić stałą opiekę, a ich opiekunom wsparcie i pomoc.

10 Wczesnych objawów choroby

  1. pogarszanie się pamięci
  2. trudności w wykonywaniu codziennych czynności i dobrze wyuczonych zadań
  3. problemy z wysławianiem się
  4. pogarszanie się orientacji w czasie i przestrzeni
  5. obniżony krytycyzm
  6. problemy z przewidywaniem następstw zdarzeń
  7. chowanie i gubienie przedmiotów
  8. chwiejność nastroju, zmiany w zachowaniu, podejrzliwość, nieufność wobec bliskich
  9. zmiany osobowości
  10. brak inicjatywy, apatia, wycofanie

Poza leczeniem, chorym trzeba zapewnić stałą opiekę, a ich opiekunom wsparcie i pomoc.

Zdjęcie ukazujące pracownie
Zdjęcie przedstawiające logo Alzheimer rozumiem wpiseram

Alzheimer Rozumiem Wspieram

Zapraszamy do skorzystania z informacji, które oferuje KAMPANIA Biura Rzecznika Praw Obywatelskich oraz Alzheimer Polska.

Webinarium

Pierwsze webinarium: Trudne sytuacje w opiece nad osobą z demencją – retransmisja z 16 czerwca 2020

Sonia Cieślik, OTĘPIENIE pytania i odpowiedzi wyd. Łódzkie Towarzystwo Alzheimerowskie, Łódź 2022

Zdjęcie salonu

Adaptacja mieszkania chorego

Zmiany nie mogą być zbyt radykalne, ani gwałtowne, gdyż mogą powodować poczucie dezorientacji, zagubienia, lęku, utrudnić rozpoznawanie otoczenia. Lepiej zacząć przystosowywać mieszkanie wcześniej (np. przenieść pokój chorego na parter – jeśli zamieszkuje w piętrowym domku jednorodzinnym już na wczesnym etapie choroby. Nowy pokój powinien być urządzony analogicznie do starego)

Aby uczynić mieszkanie chorego bezpiecznym i przyjaznym należy:

  • usunąć przeszkody na drodze chorego – dywaniki, chodniki, kable i przewody – żeby uniknąć potknięcia, poślizgnięcia się chorego;
  • meble powinny być ustawione pod ścianami, żeby chory na nie wpadał; warto usunąć nadmiar mebli;
  • jeśli w domu są schody, należy je zabezpieczyć barierką;
  • zabezpieczyć ostre krawędzie mebli;
  • zabezpieczyć okna przy pomocy klamek z zamkami lub ograniczników, pozwalających jedynie na uchylanie okna;
  • zabezpieczyć szafki, szuflady do których chory nie powinien mieć dostępu – podopieczny musi mieć jednak miejsce, do którego może mieć swobodny dostęp, móc zaglądać tam, przekładać, gromadzić rzeczy;
  • zabezpieczyć gniazdka – klapka;
  • można umieścić dzwonki nad drzwiami, żeby słyszeć, że chory wychodzi lub się przemieszcza;
  • pochować drobne przedmioty – bibeloty, porcelanę, szkło;
  • utrzymywać porządek w mieszkaniu chorego;
  • trzymać pod kluczem ostre lub potencjalnie niebezpieczne przedmioty – noże, nożyczki, zapałki, leki i substancje chemiczne;
  • trzymać w miejscu niedostępnym dla chorego: dokumenty, klucze, okulary, rachunki; zaopatrzyć się w zapasowe klucze i okulary;
  • uniemożliwić choremu dostęp do potencjalnie niebezpiecznych urządzeń mechanicznych – miksera, krajalnicy, wiertarki, lutownicy, kosiarki, itp.;
  • odłączyć wodę i gaz, na czas, kiedy chory pozostaje sam w domu;
  • zainstalować czujniki przeciwpożarowe;
  • usunąć z drzwi zasuwki, łańcuszki i haczyki, żeby chory nie mógł się zamknąć od środka (również w ubikacji);
  • w łazience zainstalować uchwyty przy sedesie i wannie lub prysznicu – zdecydowanie łatwiej jest dbać o higienę chorego, gdy w domu jest kabina prysznicowa, najlepiej z niskim brodzikiem lub bez brodzika; w wannie można zainstalować specjalną ławeczkę;
  • w wannie i pod prysznicem należy stosować maty antypoślizgowe;
  • kontrolować zawartość lodówki – na bieżąco sprawdzać daty przydatności do spożycia produktów; nie robić zapasów – niektórzy chorzy nie mają odczucia sytości i jedzą dopóki jest coś do jedzenia;
  • pomieszczenia, w których przebywa chory powinny być po zmroku oświetlone, żeby zapobiec lękowi i dezorientacji;
  • mieszkanie można oznaczyć hasłowo albo opisowo: „kuchnia” „łazienka” „tutaj śpię” „mój pokój” lub z wykorzystaniem znaków graficznych;
  • żeby zapobiec wychodzeniu chorego z domu, można zasłonić drzwi wejściowe kotarą – nie ma tego, czego nie widać; czasami przynosi efekt duży napis STOP lub NIE WYCHODŹ;
  • w zasięgu wzroku chorego umieścić zegar ścienny z wyraźnie zaznaczonymi cyframi arabskimi godzinami oraz kalendarz lub dużą kartkę z zapisaną datą i dniem tygodnia – co może ułatwić choremu orientację w czasie;
  • można powiesić w widocznym miejscu tablicę – na której będziemy umieszczać przypomnienia i ważne informacje dla chorego – warto jak najwcześniej zacząć przyzwyczajać chorego do korzystania z takiej tablicy;
  • przy telefonie umieścić kartkę z kilkoma najważniejszymi numerami – pogotowie, numery do najbliższych osób;
  • zainstalować automatyczną sekretarkę;
  • powiadomić najbliższe otoczenie, że chory ma kłopoty z pamięcią – sąsiedzi Cię powiadomią, gdy zobaczą, że chory jest poza domem lub pomogą mu wrócić do domu gdy zgubi się w najbliższym otoczeniu;
  • od zewnątrz napis na drzwiach wejściowych – „akwizytorom dziękujemy!”
  • w późniejszych etapach choroby warto zrezygnować z wykładzin dywanowych, łatwo ulegających zabrudzeniu i wchłaniających przykre zapachy;
  • zainstalować przy łóżku barierki uniemożliwiające wypadnięcie z niego chorego lub zaopatrzyć się w specjalne łóżko szpitalne;

Jak opiekować się chorym z otępieniem? – praktyczne wskazówki

  • dieta urozmaicona, ale posiłki powinny lekkostrawne, proste i znane – zbyt duży wybór może być dezorientujący, chory może mieć trudności z rozpoznawaniem wyszukanych potraw i odmawiać ich spożywania;
  • dużo wapnia i białka – chude sery, jogurty;
  • witamina D – wątróbka, tran, ryby, jaja;
  • błonnik – poprawa perystaltyki – pieczywo razowe, owoce, warzywa;
  • dużo płynów (ok 2 litry dziennie w tym zupy);
  • zdrowe przekąski świeże lub suszone owoce, warzywa;
  • czasami konieczność rozdrabniania pokarmu;
  • należy pamiętać o odpowiedniej temperaturze potraw by uniknąć poparzeń;
  • należy jeść z chorym;
  • powinno się spożywać posiłki w cichej i spokojnej atmosferze;
  • pogodzenie się z tym, że chory utraci zdolność posługiwania się sztućcami, będzie jadł palcami, że będzie kruszył, wylewał – ważne jest by jak najdłużej jadł samodzielnie.

Gdy chory nie chce jeść – małe, bardzo kaloryczne porcje – zagęszczone zupy, z dodatkiem np. jajka, miód, banany, suszone owoce;

Gdy ma bardzo duży apetyt – małe porcje często, niskokaloryczne – chrupki kukurydziane, owoce, warzywa; również wtedy gdy chory bardzo szybko zapomina, że jadł posiłek i skarży się na silny głód (po kilkunastu minutach po jedzeniu);

  • Odczuwanie pragnienia jest u chorych słabsze lub chorzy boją się, że będą musieli zbyt często korzystać z toalety, boją się, że nie zdążą do ubikacji;
  • Niebezpieczeństwa ograniczenia podaży płynów:
    • gorsze odżywienie narządów wewnętrznych;
    • zagęszczenie krwi – ryzyko problemów zatorowo – zakrzepowych;
    • zwiększenie ryzyka zaburzeń równowagi i upadków;
    • większe ryzyko rozwinięcia się kamicy nerkowej;
    • stężenie leków we krwi staje się trudne do przewidzenia;
    • odwodnienie: przyczyna nagłego pogorszenia stanu zdrowia, dezorientacji, pobudzenia lub nadmiernej senności, może doprowadzić do niewydolności nerek i zatrucia organizmu.

Zasady:

  • pojenie trzeba rozłożyć na cały dzień;
  • małe ilości – metoda: „dopij proszę to umyję kubeczek”;
  • zróżnicowane napoje (herbatki ziołowe, melisa, mięta, napoje mleczne, woda, soki – warto znać preferencje chorego;
  • Nie należy podawać wyłącznie herbaty – zawarta w czarnej herbacie teina ma działanie moczopędne;
  • płyny to także zupy, kisiele, galaretki;
  • w szczególnie trudnych przypadkach konieczne może być podanie kroplówki.

Gdy chory odmawia przyjmowania leków – można próbować podawać je rozkruszone w jedzeniu – budyniu, kisielu, zupie.

Czynności codzienne podtrzymujące aktywność które chory długo może wykonywać pod kontrolą opiekuna – obieranie ziemniaków czy jabłek, inna pomoc w przygotowaniu posiłku, ścieranie kurzu, zamiatanie, zmywanie, proste prace w ogrodzie, podlewanie kwiatów; – chory będzie się czuł przydatny, będzie miał satysfakcję.

Zajęcia podtrzymujące zdolności intelektualne, sprawiające przyjemność choremu – układanie puzzli, malowanie, rysowanie, wycinanie, słuchanie muzyki, taniec, śpiew, przeglądanie fotografii z czasów młodości, z wakacji i uroczystości rodzinnych, wspólne wspominanie przeszłości; przeglądanie czasopism i komentowanie zdjęć; składanie ręczników, segregowanie drobnych przedmiotów; wykonywanie prostych ustnych lub pisemnych ćwiczeń językowych i pamięciowych; rozmowa na tematy sprawiające choremu przyjemność lub uniwersalne – pogoda.

Czynności podtrzymujące aktywność fizyczną – spacery (do zajęć i spacerów warto włączać innych członków rodziny, znajomych, sąsiadów – czasami chory współpracuje chętniej z osobami nie sprawującymi bezpośredniej opieki), ćwiczenie na rotorze, prosta gimnastyka.

Aktywność społeczna – nie izoluj chorego od otoczenia, zabieraj go do jego przyjaciół, niech uczestniczy w spotkaniach rodzinnych, zapisz go do ŚDS- u, nie każdemu choremu odpowiada towarzystwo innych osób – może czuć się źle wśród ludzi (zwłaszcza, gdy osób jest zbyt dużo, gdy się głośno zachowują) – trzeba obserwować jego zachowanie w sytuacjach społecznych.

Może nadejść taki moment, w którym nie będziesz w stanie zajmować się już bliską osobą, zapewniając jej odpowiednie bezpieczeństwo. Może się okazać, że wymaga ona więcej uwagi. Może się okazać, że radzenie sobie z codziennym stresem związanym z opiekowaniem się chorą osobą jest dla Ciebie zbyt trudne. Bez względu na przyczynę, dokonanie zmian jest W PORZĄDKU. Nie oznacza, że poniosłeś porażkę. Zmiana sytuacji może być najlepszym rozwiązaniem dla wszystkich stron. Skorzystaj z usług zakładów opieki całodobowej lub innych ośrodków dla osób starszych.